Verhalen door:

Sluiten Derks, H.A.T.

Sluiten Eijgelsheim Eric

Sluiten Geugten J.E. van der

Sluiten Groot, Kees

Sluiten Hofwijk J.W.

Sluiten IndonesiŽ

Sluiten Jonge, Jaap de

Sluiten Kol, van H.

Sluiten Kuin, Herbert

Sluiten Levert-van der Mijll Dekker, Els

Sluiten Melati van Java

Sluiten Nuhoff, Betsie

Sluiten Numans, Mary

Sluiten Pieters, Lody

Sluiten Putten, Krijn van

Sluiten Renesse, Lucie van

Sluiten Tebbenhoff H.

Sluiten Velleman, Luwi

Sluiten Verschuren, Naomi

Hoorspel / Luisterboek

Sluiten Documentaire films

Sluiten Spoorloos

Sluiten Verhalen in PŤtjoh

Sluiten Boomsma, Graa

Sluiten Brooshooft. P (Toneel)

Sluiten Daum P.A.

Sluiten Dijk Ko van

Sluiten Hella Haasse

Sluiten Keuls, Hans

Sluiten Louis Couperus

Sluiten Mark Loman

Sluiten Multatuli

Sluiten Olaf J. De Landell

Sluiten Pramoedya Ananta Toer

Sluiten Soer Josephine

Sluiten Szťkely-Lulofs M.H.

Sluiten x - MP3 Software

Verschuren, Naomi - Gouden handdruk 12

Lees voor met webReader
 

Kees wilde echter naar Zeeland terug maar ieder verzoek hiertoe werd afgewezen. Hij was lichamelijk gezien voldoende opgeknapt om de Nederlandse troepen te versterken in de strijd tegen Soekarno, en weer werd het leven van hem in de waagschaal gesteld met patrouilles in de rimboe waar de Ploppers het ook op zijn leven hadden voorzien. Maar ook deze, achteraf gezien zinloze, oorlog kwam hij zonder grote ongelukken door.
Op een regenachtige dag in juli 1950 kwam het troepentransportschip Kota Inten aan in Rotterdam. Aan de reling stond Kees al urenlang uit te kijken. Geen welkom of muziek, dat had hij ook niet verwacht. Aan boord werd hij voor het ontschepen nog even afgescheept met honderd piek die de administrateur aan iedere soldaat uitbetaalde.
Daar stond Verschuren dan op de natte keien van de kaai in Rotterdam, veertig jaren oud, na zestien jaren weer terug van weggeweest, een plunjezak op zijn nek, honderd gulden op zak en zijn hoofd barstens vol herinneringen die hem altijd zouden blijven achtervolgen en die hem zijn verdere leven nooit meer los zouden laten.
Met de bus naar Zeeuwsch- Vlaanderen waar ook niemand op hem stond te wachten. Het was net etenstijd en hij kon gelijk aanschuiven en mee eten in het Oliekot bij zijn vader en broer. Men had het druk en het leven ging verder. Voor de mensen uit de omgeving waren die 16 jaren van Kees gewoon een witte vlek. We hadden hier net onze eigen oorlog gehad en er was niemand die zich interesseerde voor wat er achter die witte vlek bij Kees schuilging. Toch zat hij er zelf boordevol mee.
Zo boordevol dat hij de eerste tien jaren bijna iedere nacht droomde van de Jappen!
In zijn nachtmerries zag hij dan horden Japanners die met de blote bajonet op hem af- stormden. Badend in zijn eigen zweet werd hij dan wakker. Ook onwezenlijke dromen waarin hij zichzelf dood voelde liggen tussen de bomen in de rimboe, terwijl anderen over hem spraken. Toen hij al heel lang thuis was gebeurde het ook dat hij 's nachts wakker werd in het donker en zich doodstil hield omdat anders de Japanners hem zouden horen.
Nu, na veertig jaar, ligt alles zover terug dat het ook bij Kees binnen weer bij na rustig is, hoewel zo heel af en toe hij in zijn dromen 's nachts toch nog wel eens vertoeft in Birma of Japan.
Toen de ouwe man zijn verhaal had uitverteld dat hij begonnen was aan de tapkast op den Heikant, had zijn geschiedenis precies zestien uren geduurd. Geen wonder dat er niemand wilde luisteren.

Bron: Naomi Verschuren

Creatie datum : 03/06/2009 @ 11:01
Laatste wijziging : 08/07/2010 @ 09:41
Categorie : Verschuren, Naomi
Pagina gelezen 5263 keren


Print preview Print preview     Print deze pagina Print deze pagina

Reacties op dit verhaal


Reactie #1 

Door: Bisenberger op 07/03/2010 @ 18:57

I am Thea van der Wal ,m ijn vader was in het zelfde kamp als Verschuren, want dat las ik in een brief die mijn moeder had gekregen van een overlevende. In de brief staat n.l dat dominee van Hamel , had gevraagd aan meneer Veenstra, die met mijn vader aan de burma railroad had gewerkt, er voor wilde zorgen dat mijn moeder de trouw ring van mijn vader terug kreeg.Mijn vader overleefde prison camp niet. Hij stierf te Kuie. on the railraodtrack. Mijn moeder heeft de ring terug gekregen in 1945 terwijl zij en ik nog in Indonesia waren. Mijn moeder en ik hebben ook in het Jappenkamp gezeten in Bandoeng en Moentilan. Mijn oom van Driel zat op de 016 U-boat. die is op een mijn gelopen en mijn Tante zat met haar twee kinderen ook in Jappen Kamp.Zij praten namelijk heel weinig over het gebeuren in Indonesie. Want zoals gezegt niemand luisterde.Ik ben nu zelf bezig om alles op papier te zetten voor mijn kinderen en kleinkinderen. Het verhaal is precies zo als meneer Veenstra het aan mijn moeder vertelde, maar er zijn dingen daar gebeurt waar haast niemand meer over wil praten. Mijn moeder is inmiddels overleden. Wel jammer want ik heb een hoop vragen. Bedankt voor het publiceren van dit verhaal. Thea Bisenberger-van der Wal. Mijn vader heeft een steen in Kanchanaburi Cemetry. Klaas van der Wal. born 9.6.1917 died 18.9.1943.k

Share
Zoeken




Bezoekers 01-01-2008

 637720 Bezoekers

 4 Bezoekers online

TopArtikelen
^ Boven ^