Verhalen door:

Sluiten Derks H.A.T.

Sluiten Derks, H.A.T.

Sluiten Eijgelsheim Eric

Sluiten Geugten J.E. van der

Sluiten Groot, Kees

Sluiten Hartsuiker, Cees

Sluiten Hofwijk J.W.

Sluiten IndonesiŽ

Sluiten Jonge, Jaap de

Sluiten Kol, van H.

Sluiten Kuin, Herbert

Sluiten Levert-van der Mijll Dekker, Els

Sluiten Melati van Java

Sluiten Nuhoff, Betsie

Sluiten Numans, Mary

Sluiten Pieters, Lody

Sluiten Putten, Krijn van

Sluiten Renesse, Lucie van

Sluiten Tebbenhoff H.

Sluiten Velleman, Luwi

Sluiten Verschuren, Naomi

Sluiten Weel, Ron van der

Hoorspel / Luisterboek

Sluiten Documentaire films

Sluiten Spoorloos

Sluiten Verhalen in PŤtjoh

Sluiten Boomsma, Graa

Sluiten Brooshooft. P (Toneel)

Sluiten Daum P.A.

Sluiten Dijk Ko van

Sluiten Hella Haasse

Sluiten Keuls, Hans

Sluiten Louis Couperus

Sluiten Mark Loman

Sluiten Multatuli

Sluiten Olaf J. De Landell

Sluiten Pramoedya Ananta Toer

Sluiten Soer Josephine

Sluiten Szťkely-Lulofs M.H.

Sluiten x - MP3 Software

Verschuren, Naomi - Gouden handdruk 8

Lees voor met webReader
 

Daarna werden ze het oerwoud ingestuurd om bomen te kappen en de stammen tot spoorbielzen te verwerken. De bewakers hadden waarschijnlijk van hogerhand opdracht gekregen om sneller met de bouw op te schieten want voortdurend sloegen zij op de gevangenen in om hen tot grotere spoed te dwingen.

Wondjes
Bij het werken in het bos liepen de gevangenen kleine wondjes op door de stekels van de bamboe-doerie. Deze kleine prikken waren giftig en binnen enkele dagen was een kleine huidbeschadiging een centimetersgrote open ontstoken wond.
Verband en ontsmettingsmiddelen waren niet voorhanden en veel gevangenen bezweken aan de koorts die deze wonden tot gevolg hadden.
Men ontdekte dat de kleine visjes in de rivier op de open wonden afkwamen als de mannen gingen baden. Zij zagen ook hoe de diertjes het vuil en de etter uit de wonden wegvraten. Ook Kees die grote wonden had aan beide benen liet deze door visjes in de rivier schoonvreten. Na drie dagen schenen zijn wonden voldoende te zijn gezuiverd en hij dekte de open plekken af met boombladeren die de inlanders hem hadden aangewezen.
Sem, een jodenjongen bij Kees in de groep, wilde niet aan deze behandeling beginnen. Zijn kameraden waarschuwden hem dat als de ontstekingen niet tot staan werden gebracht dat dit dan amputatie zou worden en dat zou onder deze omstandigheden vrijwel zeker de dood betekenen.
In kamp Rin-Tin werden beenamputaties regelmatig uitgevoerd door een Nederlandse arts die met de geringe hulpmiddelen die hem ter beschikking stonden zich voor een schier hopeloze taak gesteld zag.

Primitief
Een behandeling onder narcose was niet mogelijk maar dat was eigenlijk het minst erg want de meeste patiŽnten bij wie een been moest worden geamputeerd verloren vrij snel het bewustzijn. Meer zorg had de arts over de onmogelijkheid om de primitieve gereedschappen en hulpmiddelen zuiver te krijgen en te voorkomen dat de amputatiewond weer begon te zweren.
Als een been bij een gevangene moest worden afgezet werd de man op een bamboerek vastgebonden.
Met een mesje dat zo goed mogelijk was schoongemaakt werden vervolgens de huid en het vlees losgesneden op de plaats waar de amputatie moest plaatsvinden. Daarna werd op die plek het bot net een doodgewone handzaag afgezaagd.
Met naald en draad dat sommige gevangenen nog van hun oude soldatenuitrusting over hadden werd de wond weer dichtgenaaid en tenslotte met boombladeren afgedekt en dichtgebonden. De meeste van de op deze manier behandelde patiŽnten overleefden de operatie niet of stierven later toch aan bloedverlies of wondkoorts. Voor hen die een dergelijke operatie goed doorkwamen werden door de gevangenen zelf protheses gemaakt van bamboe, riemen en stukken van een plunjezak of oude kleding.
Sem, de jodenjongen die zijn junglewonden niet door de visjes liet schoonvreten omdat hij liever stierf dan nog verder voor de Jappen te werken, was ťťn van de velen voor wie de operatie het begin van de dood betekende.
Hij wist gelukkig ook niet dat zijn familie uit Amsterdam inmiddels door de SS in Auschwitz was vermoord.
Van wat er buiten de rimboe in de rest van de wereld gebeurde hadden de gevangenen geen weet. Niets van de oorlog in Europa maar ook niets van de oorlog in het voor hen toch zo nabije Verre Oosten. Eťnmaal in die lange jaren hadden zij een Engels vliegtuig gezien dat overvloog. Eenmaal ook hadden ze een trein langs zien komen waarin gewonde Japanse soldaten werden vervoerd.

Creatie datum : 03/06/2009 @ 10:57
Laatste wijziging : 08/07/2010 @ 09:39
Categorie : Verschuren, Naomi
Pagina gelezen 5140 keren


Print preview Print preview     Print deze pagina Print deze pagina

Reacties op dit verhaal


Er heeft nog niemand gereageerd.


Share
Zoeken




Bezoekers 01-01-2008

 616098 Bezoekers

 6 Bezoekers online

TopArtikelen
^ Boven ^