Welkom  Links  Gastenboek  Forum
Wandelen door Sem. - 5

Lees voor met webReader

Wandelen door Semarang

Deel 5


Mocht je bezoek hebben plaats gevonden voordat in het koele heuvelland de woonwijk Nieuw-Tjandi verrezen was, waarop ieder Semaranger trots zou zijn, dan zou hij je over de Karangtoerie met de vele Chinese en inheemse tokotje's en gezellige-drukke verkeer naar Djomblang hebben gereden, waar het oude stoomtrammetje zijn begin en eindpunt vond en de weg begint op te klimmen naar oud-Tjandi, waar aan de mooie Kenarielaan de huizen liggen van de meer gegoeden.
Achter de soos zou hij je blik hebben laten werpen over zijn stad en de rede met de daar verankerde schepen.
Misschien zou je het gezien hebben zoals Rini Carpentier Alting het bescheef in haar mooie boek Verdroomd seizoen:Ö,, Het landschap wazigde heuvelig in de verte, steeds lager en lager.
De kleuren vervaagden tot een mistig blauw waaruit de daken van de benedenstad prikten en nog verder weg geen duidelijke afscheiding vormden met de zee, die er altijd was.
Soms groen, soms grijsblauw, later op de dag meestal vaag.
Daarboven en naar de horizon toe dreven machtige wolkenÖ'' Bij mijn laatste bezoek aan Semarang, kort voor de invasie had ik het geluk in de lobby van hotel Du Pavilion een stokoud Semaranger aan te treffen die me, onder het genot van enkele parelende whisky-soda's met kennelijk plezier enkele interessante mededelingen deed over de stad waar hij geboren en getogen was.
Of ik de geschiedenis kende van bet vroegere, omstreeks 1795 door de gouverneur Nicolaas Hartingh gebouwde residentshuis, dat ik nog gekend moest hebben daar bet eerst in 1908 wegens bouwvalligheid was afgebroken.

Nu, die meneer Hartingh dan, wiens jaarlijks inkomen niet zozeer door zijn salaris, maar wegens zijn aandeel in de winst op de handel in eetbare vogelnestjes en andere emolumenten en ,,stille winsten" wel op een half miljoen kon worden geschat, bezat dus wel de middelen om zijn pajeisje schitterend in te richten.
Later werd het voor een zacht prijsje overgenomen door de donderende maarschalk Daendels, om te dienen tot logeergelegenheid voor de gouverneur en gevolg, wanneer hij zich op Midden-Java beyond.
Bij dergelijke gelegenheden moet er dan ook behoorlijk gefuifd zijn, vertelde de oude heer.
Zo ook bij een bezoek in 1793 van de commissaris-generaal Nederburgh, bij welke gelegenheid langs de met erepoorten versierde Bodjongweg een ganse stoet van ambtenaren, officieren en notabelen zich naar het gouverneurshuis begaf, waar 's avonds een gala-souper werd opgediend.
De tuin was bij die gelegenheid prachtig geÔllumineerd en tot verhoging van de feestvreugde werd er een schitterend vuurwerk afgestoken en zelfs een luchtballon opgelaten.
En tot dagbegin moet tout Semarang braaf vrolijk zijn geweest.
Het moet in die dagen af en toe een vrolijke boel zijn geweest, vervolgde de oude heer na een fikse slok uit een vers splitje.
Zo dansten op een later gehouden festijn twee ouderlingen van de gemeente tesamen een pluggedansie, bekend onder de naam van Het haagsch officiertjen, waarbij de daarbij aanwezige predikant enthousiast in de handen klapte, indachtig aan Salomo's spreuk ,,dat er een tijd was om van vreugde op te springen".

Bij een bezoek van afgezanten van de soesoehoenan van Solo en de sultan van Djocja werd wederom een daverend festijn georganiseerd, dat ondermeer werd opgeluisterd door de sierlijke evoluties op het slappe koord door een uit Batavia geiingageerde kunstenmaker, een zekere monsieur Baptiste.
Waarbij men kon zien en leren hoe in den Oost zijn evenwicht te bewaren.
Als laatste byzonderheid uit de geschiedenis van Nederburghs schepping verhaalde mijn van de histoire intime van oud-Semarang blijkbaar goed op de hoogte zijnde oude vriend nog hoe tijdens het Engels tussenbestuur ook de luitenant-gouverneur Sir Stamford Raffles met zijn eerste gemalin Olivia Marianne in Semarang vertoefde en het oude gebouw het toneel was van daverende feestelijkheden.
Totdat de stralen van de opgaande zon bet licht van de kaarsen op de feestdis en dat van de 620.
000 in de tuin gehangen lampions verduisterden en de dans- en eetlustige genodigden zich ietwat slap op de benen huiswaarts begaven.
De muren van het historische bouwwerk, waartussen eenmaal de feestvreugde had opgeklonken waren gesloopt.
Op de plek waar zij hadden gestaan verrezen later bet hoofdkantoor van de NIS.
, het Julianaziekenhuis en enkele villa's.
En... een muziektent.
Maar mijn verteller die blijkbaar op zijn praatstoel zat.
was nog lang niet uitgebabbeld.
Kostelijk was zijn verhaal uit de dagen dat met de opiumsmokkel grote kapitalen werden verdiend, niettegenstaande het feit dat de douane alles in het werk stelde om aan deze voor het gouvernement zeer nadelige sluikhandel een eind te maken.

--- Einde deel 5 ---




Creatie datum : 08/01/2008 @ 13:54
Laatste wijziging : 13/11/2010 @ 11:19
Categorie : Buitenweg, Hein
Pagina gelezen 7021 keren

Reacties op dit verhaal

Er heeft nog niemand gereageerd.

up Boven up

Copyright ©  2008-2012
Niets op deze site mag worden gekopieerd of gebruikt, tenzij hiervoor uitdrukkelijke toestemming van de Webmaster en eventuele derde rechthebbenden is verkregen.
HOME
Uw verhaal - Your story
 

Site powered by GuppY - © 2004-2007 - CeCILL Free License