Indisch ??



Laat ik me even voorstellen. Ik sta vaak aangekondigd als Roy Piette.
Maar dat klopt niet helemaal. Noem mij voortaan maar gewoon 'Oom Philip'.
Ik ben namelijk nog verre familie van een zekere tante Lien.
Kennen jullie haar? Kennen jullie?!!
Ik ken haar niet, hoor.

Zoooo ver is die familie van ons inmiddels.
Jah, wij zijn al familie sinds de tijd van de VOC.
Het ging toen vooral om peper en zout en de hele mikmak. Maar
tussen de bedrijven door is er genoeg tijd voor andere dingen.
Spelletje scrabble, Mens erger je niet aan hem.
Waar 2 culturen elkaar ontmoeten , daar komen vroeg of laat kinderen van.
En ja hoor: Daar komen de Indo's. Logisch. Sommigen betreuren dit echter.
Volgens hun: No Indo no cry.

De pijnlijke vraag vandaag is:
'Hoe ben je in godsnaam nog Indisch,
nu Indië allang niet meer bestaat?'
Want we hebben ons immers meteen keurig aangepast?
Naadloos geïntegreerd.
Gelukkig maar, anders worden we strakjes nog door si Verdonk
ijskoud terug gestuurd. Schrijnende gevallen, niks mee te maken.

Blijft de vraag: www watisindisch dot kom
Daarover zijn Indo's het nooit eens kunnen worden.
De een loopt met No Indo no cry op zijn baadje.
Een ander weer met Belanda goreng.
Weer een ander met: Ben helemaal van Lombok.

Adoe, heb meteen gestuurd naar si Ben, deze. Ben helemaal van Lombok.
BEHEN, vroeger van de mobieltjes. Ken je hem nog?
Ach, wat heb ik al niet als idee naar hem opgestuurd.
Ben even naar achtren, weet je.
Ben een Indo boy. Ben een Indo doos.
Ben Hur joyboy.
Ben eindelijk helemaal van haar ........af.

Si Bennie intussen hij zwijgt in zeven talen, die vent.
Pas vanmorgen stuurt hij een SMSje:
Ben al helemaal mati njo. How are you?

Wat is Indisch? Sommigen denken bij 'Indisch' aan India.
Tolol weet je, die lui. In een woord: Bongol, werkelijk.
Nou ja, eigenlijk ook niet zo vreemd.
Want India heette ooit Brits Indië. 'Ons Indië' heette 'Oost Indië'.
Er blijft echter een hemelsbreed verschil tussen 'Brits Indisch doof' en
'Oost-Indisch doof '.

Neen. Het 'Indisch zijn' wordt vooral verbonden aan de Indo-Europeaan.
De gemengdbloedige. Ten tijde van Tempo Doeloe
werd de mate van 'Indisch zijn' gekoppeld aan een bepaald percentage.
Dat wil zeggen: Je was voor zoveel % 'Europees'.
Jah Illah, soms alleen maar voor een paar promiel!
Dan moest je blazen, weet je?
En als teveel baoe sambalan peteh, mampoes jij.

Wij Indo's mogen eigenlijk helemaal niet klagen.
In Holland staat een huis tegenwoordig,
een Indisch Huis. We hebben een Indisch Cultureel Centrum.
Indisch - Indonesische cultuur vinden we toch nog steeds voornamelijk,
eens per jaar, in een tentenkamp op het Malieveld.
Buitenlandse toeristen zullen denken,
dat het gaat om een model asielzoekerscentrum. Kan ons niks bommen.

Al jaren sta ik op die Pasar Malam Besar.
Met Indisch - culturele teksten, zoals: Ik eet Indisch, of ik eet niet
Maar je hebt ook: Ik eet Indisch en vrij wel d'n helen dag.
Voor de computerfreaks: Words for Indows.

Ik denk dus ik ben Indo war
Deze laatste tekst is van si Pablo. Hij is betul betul lui die jongen.
Precies zijn moeder, weet je. U kent het merk FILA immers?
Hij maakt van die F een G. Smijt dat op een T-shirt. Klaar.

Die andere zoon van mij Micha kan er ook wat van.
Als ken ken, als ken niet, OPDONDREN! Is zijn filosofie.
Of: Dat ene....., zit gewoon indo genen.

De meeste teksten bedenken we zelf, soms krijg ik er eentje opgedrongen.
Zoals vanmorgen nog van een Indo op het station. Hij gaat nog zingen:
Don't worry, be bongol

Laatst komt er 1 opgewonden bij mijn stand staan.
Volgens hem ontbreekt er een tekst. 'Adoe, mijn tand, hij watert' .
Ik praat maar zo'n beetje met hem mee.
Je kunt Indo's beter niet tegenspreken, immers.
Nog niet eens 'watwat' al 'watwatjij' bij die lui.

Toen hij eindelijk een eindje verderop ging,
heb ik meteen op T-shirt gekalkt: Als niet snel.. IK LEL !
Ik mag van mijn psychiater niet meer meteen beuken, als nog niks.
Zij vin dat onverstandig. Schrijf het maar op een t-shirt, zegt ze mij. Vandaar.

- "Kan ik op je rekenen?!", schreeuwt hij mij nog toe vanuit de verte.
Wat denkt hij wel, die fen, ik ben geen rekenmasjien!

Op de Pasar Malam Besar proef je gewoon de Indische cultuur.
Je ruikt overal durian, maar je proeft de Indische cultuur.
Laatst, ben ik blozend tot achter mijn oren getuige van de volgende dialoog.
Hij: "Jouw piercing boleh seh".
Ik denk: Adoe, Indo deze.
Zij: "Loh, moet je mijn kwee mankok proeven, adoe jouw tand hij watert".
Op haar t-shirt staat te lezen 'Gatel'.

Soms komen mensen aan mijn kraam met een speciaal verzoek.
Een suikerzieke: Tjobak meneer, maak dan voor mij
'Ik heb heimwee naar jou mijn insuline'.

Een vette meneer in Bermuda shorts vraagt om:
'Tempo doelloos fitness club'

Andere meneer, strak pak weet je, Indoyup 2004, vraagt
om voor zijn nieuwe bedrijf te maken: 'Indisch planburo PlanPlan'

Een tante, verre familie ook zij,
zij staat nog zo'n beetje te dromen voor mijn standje:
Adoe, waar blijf de tijd?
Haar zus: Hij kom soja.

Ook Indo's van de derde, zelfs vierde naoorlogse generatie.
Een meisje van, pakkem beet, net 18,
maar haar sociaal emotionele ontwikkeling al helemaal aanwezig, navelpearcing, weet je?
Ze wil op haar stretchshirt: Mijn durian stinkt niet, hoor.

Indisch zijn na Indië. Af en toe hou je wel je hart vast.
Op een Indische kumpulan hoor je niet meer alleen maar Indorock.
Tjampoer adoek tegenwoordig. Ze geven rustig
sateh kambing naast rijstenvlaai.
Krontjong Betawi naast Frans Bauer.
'Heb jet eten voor mij? Likje sambal drbij...'
Nog even en ze geven een Indische carnavalskraker:
'Heus heus heus, d'r hangt een upil uit je neus!'
Droomt u ook zo vaak, als ik? Ik droom laatst ik ben op het ministerie.
Ik ga geld vragen voor de Indische cultuur.
Wat is in hemelsnaam Indische cultuur, vraagt de staatssecretaris zich af.
Aan haar assistente Sonja, Indo zij, vraagt ze om koffie te zetten.
Sonja, nog een beetje suf zo op de vroege ochtend vraagt:
'Tubruk or not tubruk?' Opeens weet de staatssecretaris weer.
Ze denk ook als Shakespeare, boleh. Ze geef meteen 5000 pop.

En bent u ook net zo gek, als ik op reclamefilmpjes?
Zoals die ene van 'Zijn jullie nog niet begonnen?'. Belum.
Of hoe toch ook alweer? 'Need a Pentium?'

Vaak als ik aan Indo's denk, denk ik terug aan mijn allereerste.
Niet aan mijn allereerste meisje, aan mijn allereerste computer.
Als ik aan mijn eerste meisje denk, door maar 'Gatel inside'
Zoals bij mijn allereerste computer 'Indo inside'.
Zo langzaam mijn eerste computer. Precies mijn broertje.
Djam karet werkelijk, die fen.
Bij hem gegarandeerd: 'Kom tijd, kom laat'.

Maar je krijgt tenminste de tijd om heerlijk weg te dromen
met zo'n trage computer. Naar gebieden
'never ever' ontdekt door Christopholo Sontoloyo Colombo.
Naar de Poentjak, Banjoewangi, Tjilatjap, Babi ketjap, Modjokerto, waar maar.

Straks, als er eenmaal Indo-tv is, krijgen we allemaal filmen daarover
Ze geven ook real Indische soap strakjes
onder de titel: Loh, smaak naar spek deze koek, of hoe?
en I am Indo mood for love.

Je moet ook als Indo een beetje meegaan met jouw tijd.
Dus heb ik tegenwoordig mijn eigen website.
'Indo Wordart of the Lowlands'. Ik ben trots.
Maar ja, wat zet je op zo'n website.
Zoals ik, belum kawin, denk weet je wat, ik zet een kontakadvertentie d'rop:
ZKM prettige vrouw - Liefst Indisch - Klein gebrek geen bezwaar -
Als maar geen gel gebrek.

Als bij zo'n website je kan steekwoorden opgeven voor de zoekmasjien.
Dus ik al 'Indo' - superindo - botoltjebok - tetehbengek - matakicikutuburung.
Help geen fluit, man.

Soms vragen ze mij om iets te doen voor de mensen.
Ajo Oom, vertel dan weer zo'n sprookje. Wat maar, als maar leuk.
En daar kan ik me nou dood aan ergren.
Indo's zijn vervelend.
Ze willen altijd maar lachen hier, lachen daar.
Zeker om hun depressie weg te moflen.
Ik wil hebben, bespreek ook eens een serieus onderwerp.
Zoals daar bijvoorbeeld is: "Show me the way to go home"
Want wij hebben niet als Klein Duimpje kruimeltjes gestrooid,
toen wij in Holland verdwaalden.

Dus geef ik hun laatst gewoon'Het Grootsch Indisch Dictee'.
Ik denk bij mezelf 'ik zal hun leren'.
Ik zeg à la Philip Freriks: Schrijf op jullie.
Ik haat nog lopen naar de benedenstad, als ik si Soophie zie.
Ik ben smoor op gaar, je weet. Maar ja, baoe tangan zij, afhelikte botercham.
Intussen hun dictee vol met Indische fouten.
"Geef neks, je beuk maar, blaas maar, als geef maar geleit".

Daarna nog de 'Tempo Doelloos Quiz' gedaan.
En ik moet eerlijk toegeven,
Indo's zijn reuze goed in vaderloze geschiedenis.
Alleen dat lachen, ik erger me dood. Nou ja, ik vertrek geen spier.
- "Dames en heren, mag ik een beetje aandacht?"
Tegelijk commentaar, die lui.
- "Adoe, zo zielig si Royke. Hij heeft een beetje aandacht nodig.
Kom maar even op mijn schoot zitten, jong".
Ik weet gewoonweg niet, waar ik kijken moet, seh.

En was het nou maar een dame, die dat zei..
Luister, ik zeg: Paree ligt 10 palen ten Oosten van Kediri
Vraag: 'Hoe lang is een paal?' Ze weten niet!
Andere vraag: 'Wat is de verleden tijd van figuurzagen?'
Zegt er een: Wah, niet zo dan Oom.
Figuurzagen toch allang de verleden tijd? Van figuurzien.

Maar, onze taal is betul betul muulik. Eerlijk waar.
Je weet: hij wordt schrijf je met -deetee. Derde persoon enkelvoud immers.
Katanja: Landtong schrijf je ook met dt.
Je zou denken lanttong dezelfde als lonttong. Help te geloven.
Dan heb je ook nog langtong. Apa 'tu?
Als mijn frien hij ken, langtong zoenen.

Ik weet, lachen is gezond. Mijn psychiater zij zeg: lachen maakt gezond, Roy.
Toch ben ik maar wat blij, dat mijn moeder ons altijd op het hart heeft gedrukt,
dat het leven in Holland na den oorlog beslist geen pretje is.
Op dat weilandje ergens tussen Enschedé en Loosduinen.
Inmiddels omgedoopt tot International Airport Bushbush.
Met wel dertien landingsbanen. Dertien.
Om al de bolletjesslikkers veilig te laten landen.

Over psychiaters gesproken, wat heb je eigenlijk aan die lui?
Ze geven jou door maar pillen. De een nog mooier dan de ander.
Wij Indo's zijn daar niet blij mee en
gelukkig maar nog een beetje bijgelovig, af en toe.
Geef mij maar liever de jamu jamu van oma,
dan al die duizelingwekkende medicijnen.
Ik laat mij nog liever de hand lezen seh, door mijn tante.
Zij houdt ook helemaal niet van medicijnen.
Mijn tante, zij praat met engelen, geloof je. Betul!

Het begon allemaal op kerstnacht 1953.
Zij is nog bezig haar wintertenen in te smeren met purol, adoe.
Dan hoort tante opeens ( eeh Tjina mati! ) engelen zingen.
Vanaf dat moment, als haar wat mankeert,
zij praat eventjes met haar engel, al.
Tot op een nacht die engel, hij zegt:
Jazeker, de apotheker!!!. Mampus zij.

Indische Nederlanders, het laatste restantje van een koloniaal verleden.
Ca. 600.000 Indo's wonen inmiddels verspreid over heel Nederland.
600.000 Indo goed voor 16 miljoen Euro.
Nadat ze aanvankelijk uiterst koel zijn ontvangen.
Heb ik mij laten vertellen door si Kokkie. Willem Kok, mosoh je ken hem niet.
Hij is pas maar benoemd tot minister van Staat niet.
'Ekskuus, ekskuus', mompelt hij in Den Haag Vandaag.
En hij maakt daarbij een gebaar. Het gebaar.
Lijkt net, of hij aan het soeten is, die fen..

In ieder geval laat hij mij bij deze alsnog de hartelijke excuses overbrengen.
Wadoe, 197 Miljoen Euro, hoor. Krijgen we. Bukan main.
Dus ik al 197 . min 16 . gedeeld door 101.307 .. 3 onthouwen.
Loh, kurang . voor mijn vloerverwarming.
Maar we krijgen nog bij.
Dank zij een zekere Elizabeth Lubberbuyk. Beslist geen familie.
Zij zeg: Geef die Indische kneusjes maar honderd pop extra.
Dan zijn ze tenminste weer 50 jaar stil. Veeg haar!
Adoe, ik ben razend! Eigenlijk we moeten demonstreren, vin ik.

hh. Wij Indo's zijn uitermate koel ontvangen destijds.
Dermate koel, dat we spontaan wintertenen krijgen. Weet je nog? Gatel ja?
En nu snap ik eindelijk, mijn psychiater zij heeft zelf uitgelegd zij,
die wintertenen zitten hoogstwaarschijnlijk tussen mijn oren.
Maar ook dat is beslist geen pretje, kan ik je verzekeren.

O ja, nou we toch over hebben:
Wat is het verschil tussen een nietmasjien en het gebaar?
Adoe, je weet niet. Luister goed:
Een nietmasjien niet en het gebaar ook al niet.

En het verschil tussen een nietmasjien en langtong zoenen?
Een nietmasjien niet en langtong zoenen graag of niet.
Langtong, lang tong lijkt wel een Chinees lestaulant deze seh.
Kata nja een Chinees kan de letter -R niet seggen.
Dus laatst die Chinese weerman op LTL4 je hoort hem zeggen:
"Hiel en daal een buil."
Alsof hij net van zijn fiets is gedondrd, die lummel.

Tijdens een telefonisch interview met een totokse van de Zwolse Courant,
over pantoens, Tjalie, Conimex, de nooit uitbetaalde salarissen gedurende
de Japanse bezetting, vraagt de mevrouw aan de andere kant opeens:
" U bent half Indonesisch, is het niet? Ik hoor het aan uw àccent"
Even is het stil, maar dan ik:
"Niet ach, meprouw, Mijn opa is Hongaar,
mijn Oma hij speelt mooie gitaar!"

Ja, onze Oma, oma Betty van mij.
Zij heeft werkelijk mijn interesse voor filosofie flink wakker geschud.
Zij heeft altet van die diepzinnige uitspraken, weet je.
Sluit jouw klep nou maar eerst, jong.
Straks kedjepit jouw detdot.

Maar van haar is ook:
"Verdriet gaat bijna altijd over
iets wat niet meer terug komt."

Bij ons in de familie draait het vooral om Oma.
Als jouw zakgeld al op, zij heeft voor jou een bankje van 5.
Als je hebt nog honger, ze knikt naar de frigidaire:"Je weet de weg wel, ja?"
Als al putus met jouw meisje: "Wat moet je ook met zo'n belanda goreng?"

Dan mijn ouwe heer, hij zegt nooit een woord, kai Willem de Zwijger hij.
Streng doch rechtvaardig, zoals elke Indische vader.
Als hij er lucht van krijgt van dat bankje van 5 van oma Bet
je wordt onmiddellijk gekort.
Streng hij, vaak regeert hij nog met de riem.
Ik stotterde vroeger als kind en op zeker moment vraagt de logopediste aan hem:
- "Meneer Piette, slaat u uw zoon wel eens?"
- "Jazeker", glimt papa,
"maar alleen als hij het ook echt verdiend, hoor." Verlegen vaderland immers?

Toch heb ik het nog niet eerder zo durven bekijken,
wij zijn ook half Indonesisch. Nog niet zolang, hoor.
Pas maar volgens si Verdonk.
De Indo is vroeger eerst en vooral van Europese komaf.
Wouter Muller beweert weer, dat wij ons inmiddels hebben aangepast.
Van botol cebok zuipers tot toiletpapier vreters. Van cebok naar pèpèr.

Die is me er trouwens eentje, hoor. Si Woutje. 'Wat is een Indo?',
vraagt hij zich af op zijn eerste cd. Lekker belangrijk. Hoe toch hij?
Mijn ouwe schoen weet wat een Indo is. Een Indo?
Een ziel, twee gedachten. Dat is een Indo.
Een Indo wil gewoon op tijd zijn kopi tubruk
en hij houdt niet van kabaal maken.
Hij houdt wel van mooie meisjes en van mooi weer.........
Spelen.
Hij is dol op sambalan taotjo en haat te laat komen.
Hij haat tegenwoordig trouwens ook naar de wintersport.


Zijn liedjes zijn mooi, ja
de liedjes van si Wouter.
Adoe tranen met tuiten, ik.
Zijn nieuwste song: Indo, langzaam maar zeker.

Ja, je ziet steeds meer Indo's op wintersport.
Het assimilatieproces is gewoon nog in volle gang, man.
Lees maar de Telegraaf : 'Steeds meer Indo's in de lift'.
Je hoort hun al van verre aankomen: Sret, srot.

Ik ook. Met mijn oudste dochter en mijn tjoetjoe, naar de Franse Alpen.
Enfin, ik stap uit met die kleine, zij ziet die enorme sneeuwmassa's.
en zet het onmiddellijk op een brullen.
Weet je waarom zij een keel opzet?
Van angst natuurlijk.
Voor alles wat blank is.

Want die sneeuw daar in Frankrijk is blank hoor.
Blanker, dan de mollige bovenarmen van Sneeuwwitje.
Die goenoeng heet niet voor niks mond blank.

In de loop van de tijd zijn er al diverse definities van Indo in omloop geweest.
Een mevrouw, ze komt aan mijn stand.
Ze wil op haar stretchshirt: "Ik wil Indo zijn". Paya.
Ik wil niet hoor, ik wil niet dertien Indo zijn.
Ze drukt mij op het hart:
"Als In doos bewaard Oom, gegarandeerd vers tot 2068 na Chr."

Wanneer toch vinden wij onze eigen Indische identiteit eindelijk?
Een identiteit, die iets verder gaat, dan door maar lekker makan makan,
omong kosong, kontrie en westrn. Line dancing.
Zoals over Indo's wordt door maar beweerd,
dat zij alleen kunnen praten over eten. Fout!
Ze kunnen niet alleen praten over eten,
ze kunnen ook behoorlijk eten die lui.

Demonstrerende Indo's, je moet er toch niet aan denken. Zie je al?
Demonstrerende op het Binnenhof. Het zou me werkelijk verbazen.
Wij hebben immers van mamaatje geleerd:
'Hand voor je mond ja, als je wat zegt,
en nóóit met volle mond demonstreren. Njang hoe toh?
Een Indo heeft nog steeds de mond vol van vroeger.
Als je wat krijg, van de staatssecretaris voor Inlandse zaken,
'Dank u wel' zeggen, ja? En een handje geven.
Je mooie handje. Nooit je tjebokhandje. Denk daar om. Ik beuk je.

Heel af en toe, van tettottet kun je wel op het Binnenhof
zo'n groepje Indische demonstranten voorbij zien sjokken:
"We want semor, we want semor!!"

Vreetzame demonstratie, weliswaar, maar laten ze liever demonstreren
voor gelijke gerechten voor de mens, wil ik hebben.
"Liberté, egalité, fraternité, et toewee toesoek saté!!".....